Kollektivet

Kollektivet-cinebel

Denemarken  2016
Regie:
Thomas Vinterberg
Acteurs: Trine Dyrholm, Ulrich Thomsen, Fares Fares
Genre:
drama
Duur: 1 uur 30 min.

 

 

 

 

Thomas Vinterberg, bekend van ‘Festen’, ‘Jagten’ en ‘Far from the Madding Crowd’,  stort zich in ‘Kollektivet’ liefdevol en kritisch op een samengesteld gezin in een commune. Hij weet waarover hij spreekt. De Deense regisseur is zelf opgegroeid in een commune. In zekere zin vertoont ‘Kollektivet’ overeenkomsten met ‘Belgica’ van Felix van Groeningen. Beide filmmakers lieten zich inspireren door de ongewone en excentrieke leefomgeving van hun vroege jeugd: het warme nest van de leefgemeenschap en de wonderlijke wereld van de familiekroeg .
De film begint in het jaar 1975. Anna is nieuwsanker op tv; Erik is professor architectuur. Wanneer Erik een kast van een huis erft, wil zijn vrouw Anna niet dat hij de boel verkoopt. Zij stelt voor om een commune starten.
Hun dochter,de veertienjarige Freja, neemt ons als observator bij de hand. Door haar ogen zien we hoe volwassenen kapot gaan aan de idealen die ze zo hoog in het vaandel dragen.
Anna krijgt het het zwaarste te verduren. De initiator en mater familias van de commune ziet niet alleen haar dromen, maar ook haar werkelijke leven in duigen vallen.
Ze wordt prachtig vertolkt door actrice Trine Dyrholm. Haar spel in ‘Kollektivet ‘ werd bekroond met de Zilveren Beer voor Beste Actrice op de Berlinale.
Ook de jonge Martha Sofie Wallstrøm Hansen ontroert als haar filmdochter.
Net als in Vinterbergs magistrale ’Festen‘ vertolkt Ulrich Thomsen de rol van de katalysator die alles op scherp zet.

Fragmenten uit een interview met Thomas Vinterberg:
-Eigenlijk ben ik aan dit project begonnen op aandringen van tal van buitenlandse collega’s. Sommigen onder hen hadden de wildste fantasieën over hoe het leven in een commune moet zijn geweest. Toen ik eindelijk besloot om toe te geven aan hun nieuwsgierigheid, opteerde ik er voor, om voor de eerlijke waarheid te gaan. Mijn ouders waren, net als de hoofdpersonages in de film, intellectuelen die het gewoon leuk vonden om hun leven met anderen te delen. En oké, er was misschien wat minder schroom. Maar voor mij als kind was het een sprookje. Ik mis die tijd.

-Waren ‘Festen’ en ‘Jagten’ confronterend door de leugens waar het om draaide, hier is het de waarheid die pijn doet. Ja, pas toen de film af was, besefte ik dat ik het vooral over de vergankelijkheid had gehad, over de vluchtigheid der dingen: tijd verstrijkt, schepen vergaan, net als liefde, relaties, en het leven zelf.

Trailer